કિસ મોડ સે જાતે હૈ…


જિંદગીનુ ઓર એક વર્ષ ખતમ થયુ..

ગુજરેલા તેત્રીસ વર્ષોમાં જિંદગીએ કેટકેટલી કરવટો લીધી, કેટલા મોડ આવ્યા, મુકામો ફર્યા, આયામો બદલાયા. ખડખડાટ હસી લેવાયુ, મન ભરીને રડી પણ જવાયુ. કેટલીક ક્ષણો જીતની હતી તો ઘણી ખરી હારી જવાયુ પણ, મને હાર તરફ પહેલેથી આકર્ષણ રહ્યુ છે. એટલે ગમી છે એમ નહીં પણ દરેક હારમાંથી કંઈક મેળવવાનું, શીખવાનું આકર્ષણ..

જિંદગીના દરેક તબક્કે નિષ્ફળતાઓએ મને ઘણું બધુ આપ્યુ છે જે સફળતા કદાચ ક્યારેય આપી ન શકત. કેમ કે સફળતા એ મારા માટે અંત છે જ્યારે નિષ્ફળતા એ નવી શરૂઆત. પડ્યા, તૂટ્યા, ફરી પડ્યા, ફરી તૂટવાનુ પણ… ઉભુ થવાનુ નથી ચૂકાયુ.
શું આ ખુદ્દારી, ખુમારી, ના તૂટવાનું જુનૂન, ઝંઝાવાતો સામે અડગ રહી નવો રસ્તો કંડારવા માટેની મથામણ બધુ વારસાગત હશે, ધમનીઓમાં ઉછળતા, ખૌલતા રક્તની જેમ…
કે પછી અનુભવોની થપાટોથી ત્રસ્ત, ગ્રસ્ત, આશ્વસ્ત થતા થતા, જિંદગીના રસ્તાઓ પર ફેંકાતા, ફૂંકાતા જતા જતા આપણા મહીં રહેલો કોઈ વેક્યુમ પંપ આ બધુ ખેંચી લાવતો હશે!!?

બદલાતા આયામો સાથે સત્ય પણ બદલાતુ રહ્યુ છે. કોઈ એક સમયે જે સાચુ હતુ એ જ બીજા સમયે સાવ નિરર્થક હોય એમ પણ બને.
એક સમયે મારા માટે ઈશ્વર(મૂર્તિ)ની પૂજા, ભક્તિ એ મહત્વની વાત હતી, મંદિરમાં મૂર્તિ સામી હાથ જોડવા મારા માટે સહજ હતા જ્યારે આજે ઈશ્વર તો ત્યાં જ છે પણ હું એવુ નથી ઈચ્છતી કે ઈશ્વર એમનો સમય મારી માટે વેડફે . 🙂
આજે એ મૂર્તિ ને હાય-હેલો કરી એમની દશા (!!) પૂછી નિકળી જવુ પણ મારા માટે સહજ છે.
આ નાસ્તિકતા નથી પણ, જે કામ જાતે કરી શકુ એમ છુ એના માટે ઈશ્વરને તકલીફ નથી આપવી એવો એક સહજ ખયાલ માત્ર (અફ્કોર્સ આફ્ટર અનુભવ!!) …

મને મળેલ દરેક વ્યક્તિમાંથી કે ગુજરેલી દરેક પરિસ્થિતિમાંથી હું કંઈ ને કંઈ પામતી રહી છુ.
ફકત હકારાત્મક જ નહીં પણ નકારાત્મક પણ પુષ્કળ મળ્યુ છે.
પણ, ક્યાંથી શું અને કેટલું ગ્રહણ કરવુ એની સમજ જો હોય તો નેગેટિવ પાસાઓ પણ મજાનાં હોય છે.

ધોધમાર લાગણીઓ સાથે કડક નિયમો અને નીતિ-મત્તાનાં ધોરણો પણ મળ્યા છે. વાણી- વર્તનમાં ક્યાં પાળ બાંધવી અને ક્યાં બેશુમાર વહેવુ એની સમજ આપી છે. ક્યાંક ઉષ્મા મળી તો ક્યાંક ઠંડો તિરસ્કાર પણ…ક્યાંક ભાવ તો ક્યાંક ભેદભાવ..
આ બધાની વચ્ચે મેં લોભ,મોહ, ઈર્ષ્યા, સ્વાર્થ કે નફરત જેવી લાગણીઓ ને ત્યાગવાની નહિં પણ ભ્રમણ, ચિંતન, મનન, વાંચન કે સ્નેહ દ્વારા પરિવર્તિત કરવાની કોશિષ કરી છે. (ઉર્જા એક માધ્યમમાંથી બીજા માધ્યમ તરફ જઈ શકે છે, તો શા માટે ખોટી જગ્યાએ વેડફવી? 🙂 )

કોઈ પણ પરિસ્થિતિ જ્યારે જીરવી શકીએ ત્યારે જ એના માટે આક્રોશ કે આઘાત નહિ પણ એમાંથી મળતી તક કે એને બદલી શકવાના રસ્તાઓ વિષે વિચારી શકીએ.

વિશાળ દુનિયા અને આપણી આસપાસ ફેલાયેલી ઊર્જા વચ્ચે વહેતા રહેવાની વિભાવના કેટલી ખૂબસુરત છે. સમયની બે અલગ-અલગ ક્ષણે, અલગ વ્યક્તિએ કે અલગ મુકામે હું એક ના હોઈ શકુ. બદલાતા રહેવુ એ વહેતા રહેવા માટે પાયાનો નિયમ છે અને એ પણ કોઈ નિયમોમાં બંધાયા વગર… કાંઠાઓની વચ્ચે રહેવા છતા બિલકુલ મુક્ત…

મારૂ મન એક માત્ર મારા ઈતિહાસનો ગવાહ છે. એ એકરંગી ઈતિહાસ તો પાયો છે બહુરંગી વર્તમાન કે ભવિષ્યનો. ભૂતકાળમાં મારી જડો ફેલાઈને પડી છે પણ, એની ભવ્યતાને વાગોળતા રહેવુ એ મારો ધર્મ નથી. મારો ધર્મ વર્તમાન સાથે કદમ-બ-કદમ થવાનો છે. ભવિષ્ય માટે સજ્જ થવાનો છે.
જિંદગીના રંગો બદલાશે એમ મન રંગો બદલશે.

ઉંમરના એક મુકામે જ્યારે પાછળ દ્રષ્ટિ કરુ તો એક સંતોષ થાય છે કે હું ખોટા રસ્તા પર નથી. કોઈ મને અહીં ખેંચી લાવ્યુ નથી, મારે આવવુ જ હતુ અને હવે પણ કોઈ મને ક્યાંય લઈ જઈ નહિં શકે, હું જ જઈશ.

જિંદગી ક્યા મોડ પર લઈ જશે એ તો નક્કી નથી પણ એટલુ નક્કી છે કે જે મોડ પર હોવ ત્યાં નિર્દંભ રહી શકુ અને નિર્બંધ વહી શકુ.

ખેર…..
આ કંઈ આત્મકથા નથી એટલે અહીં જ અટકુ. હજુ તો જીવાય છે ઘણું વિચારાય છે,સમયનું વહેણ બદલાશે એમ મનના રંગો પણ બદલાતા રહેશે.

અંતે…
ઓસ્કાર વાઈલ્ડનું મારુ પસંદીદા કથનઃ ” જે સ્ત્રી બેધડક પોતાની સાચી ઊંમર કહી શકે એ કંઈ પણ કરી શકે એટલે એનાથી ચેતતા રહેવુ.” 🙂

Advertisements

20 thoughts on “કિસ મોડ સે જાતે હૈ…

  1. છેલ્લે તો , તમે ઓસ્કાર વાઈલ્ડનાં વાક્યથી અમને ગભરાવી મુક્યા 😉 Happy Birthday 😀

    અને જિંદગીનું તો એવું જ છે કે તે ક્યારેક તમને ગાલ પર “ચીંટીયો” ભરી ને તો કયારેક “બચી” ભરીને સમજાવી દે છે !

  2. પ્રથમ…… તો જન્‍મદિવસની શુભકામના સાથે.. જીંદગીના ચડાવ ઉતાર.. ૫લસ માઇનસ… ટુંકમાં સરવૈયું તો કરવું જ જોઇએ..ભગવાનને પણ પથ્‍થર થઇ પુજાવા માટે ઘડવૈયાના ટાંકણાથી ટીચાવું પડે છે.. તો આપણે તો માણસ.. સમય.. સ્‍થળ.. સંજોગો.. બનાવો ના ટાંકણાથી ઘડાયેલ આપણે એવું જીવન જીવીએ કે લોકો તેમાંથી પ્રેરણા લઇ શકે.. ફરી જનમદિન કી લખ લખ બધાઇયાં સાથે… આગે બઢો….હમારી શુભેચ્‍છા આપકે સાથ હૈ….

  3. ચેતતા તો રહેશું જ , આવા તેંત્રીસ-તેંત્રીસ વાળા કંઇક જુમખા તમારી જિંદગીમાં આવે અને એ સમયે પણ તમારા બત્રીસે બત્રીસ દાંત સહી-સલામત રહે એવી શુભેચ્છા 🙂

  4. મૌલીબેન જન્મદિન મુબારક…. ને જિંદગી નું આ નવું પગથીયું સરળતા થી ચડી શકો તેવી શુભકામના…
    જે સ્ત્રી બેધડક પોતાની સાચી ઊંમર કહી શકે એ કંઈ પણ કરી શકે એટલે એનાથી ચેતતા રહેવુ.
    ઓસમ વાત કરી….

  5. વાહ વાહ વાહ…. સુપર્બ !! મને સમયાંતરે મારી જીંદગીનું સરવૈયું કાઢવાની બુરી આદત છે. (એકાદવાર તેને જાહેરમાં મુકીને લોકો ઉપર ત્રાસ પણ ગુજાર્યો છે!) એટલે મને આવી પોસ્ટમાં ઘણો રસ આવે તે સ્વાભાવિક છે. અહી દરેક શબ્દ હિરા જેવો છે અને તેમાંથી બનેલ વાક્યો અનમોલ છે. જીવનની ઘણી કડવી, સાફ અને વાસ્તવિક વાતો પણ તેમાં છે. મને સૌથી ગમેલ વાક્ય – “મારૂ મન એક માત્ર મારા ઈતિહાસનો ગવાહ છે.”

    જો કે પેલું છેલ્લું વાક્ય સાચ્ચે જ ડર પેદા કરે છે પણ મારી માટે અહી ગભરાવાનું કોઇ કારણ નથી. 🙂

    ‘વાસી’ હેપ્પી બડ્ડે !!

    • આપનો તાજો આભાર…
      મારુ પણ સૌથી ગમતુ અને સૌથી વાસ્તવિક વાક્ય છે આ.

      આપણી જ આંખે ખુદની જિંદગીને જોવાની ય એક મજા છે, બુરી આદત તો કેમ કહેવાય!!

      અને હા, હવે તો મારે એ જાણવુ પડશે કે તમારા માટે ગભરાવાનુ કારણ કેમ નથી? 🙂

      • ન ડરવાના કારણો આપની જાણકારી માટે;
        જુઓ હું તો હજુ નાનકડાં બાળક જેવો માસુમ છું (એટલે સાવ રાહુલ ગાંધી જેવો ન સમજતાં, એમ તો થોડી અક્કલ છે મારામાં!)
        હમણાં બે વર્ષ પહેલા જ પચ્ચીસીમાં પગ મુક્યો છે એટલે ઉંમરની દ્વષ્ટિએ તમે વડીલની કક્ષાએ આવો અને વડીલથી ડરવું જોઇએ એવું કોઇ શાસ્ત્રોમાં નથી લખ્યું. (અને લખ્યું હોય તો અમારી જાણમાં નથી એટલે દરગુજર કરશો.)
        અને છેલ્લે, આપને મારો જાજો પરિચય નથી એટલે હું અહીથી છટકીને મારી જાતને બચાવી શકું છું એવી મારી ધારણાં છે. (મારી ધારણાં ખોટી પણ હોઇ શકે છે!)


        [જો કે તમે આ કારણ પુછયું છે ત્યારથી ડર લાગી રહ્યો છે, જુઓને લખતાં-લખતાં હાથ પણ કાંપી રહ્યા છે! 😉 ]

      • અરે બાપરે..!!! હવે તમે મને ડરાવો છો, વડીલ કહીને….

        મેં ય હજુ ૮ વર્ષ પહેલા જ પચ્ચીસીમાં પગ મુક્યો છે!
        ( શું તમે શાસ્ત્રમાં લખ્યુ હોય એટલું જ કરો છો? 😛 )

        ધારણાઓ બધી સાચી નથી હોતી.

        અને હા,
        કાંપી જવાય એવુ નહી પુછુ. 🙂

  6. બસ, થોડી જ વાર છે. આવતી કાલે પાંચ જૂન, ૨૦૧૩. આ દિવસ તમારા જીવનમાં તેંત્રીસ વર્ષ, પંચ મહિના અને અઠ્ઠાવીસ દિવસ સુધી રાહ જોવડાવીને આવે છે. આ નિમિત્તે મારાં અભિનંદન સ્વીકારશો. (તમારા જન્મદિને તો હું અહીં આવ્યો નહોતો, તો પાંચમી જૂનનાં અભિનંદન આપું તેમાં ખોટું પણ શું છે? કોઈ કહેશે?

    • અરે બાપ રે!! તમે તો ચોત્રીસમું યાદ દેવડાવી દીધું! 🙂

      મેં તો સાચું ખોટું વિચાર્યા વિના શુભેચ્છાઓ સહર્ષ ઝિલી જ લીધી.
      એમ પણ એના માટે ક્યાં મુહૂર્ત જોવાનું હોય!! એ તો ગમે ત્યારે વરસાવી શકાય.

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s