Archive | ઓક્ટોબર 25, 2013

ટાર્ગેટ

સાવ નાના નાના બાળકોને જ્યારે ધમાલ-મસ્તી ને બદલે ગોખણ પટ્ટી કરતા જોઉ ત્યારે દેશની શિક્ષણ પધ્ધતિને ભાંડવાના બદલે  મને માતા-પિતાની હંમેશા દયા આવી છે.

બાળકોને ઝડપથી બધુંય શીખવી નાખવા માટે હરખપદુડાં થતા મા-બાપ શું ગુમાવી રહ્યાં છે એની એમને ખબર પણ નથી રહેતી.

એ બાળકોની વેદનાને, ઝંખનાને શબ્દસ્થ કરવાનો એક પ્રયત્ન કર્યો છે આ વાર્તામાં….

Over To Story…

એના જન્મની સાથે જ બીજું ઘણું બધું જન્મ્યું હતુ, જેમકે, મા-બાપની અધુરી રહી ગયેલી ઈચ્છાઓ પૂરી થવાના અરમાનો, નવા નવા સપનાઓ, સમાજને કંઈક દેખાડી આપવાની ભાવનાઓ, કંઈક બનાવી નાખવાની તીવ્ર ઈચ્છાઓ, બધે જ એને અવ્વલ લાવી દેવાના ઉધામાઓ…

એ કોને ખબર રહી કે આ બધું મા-બાપના મનમાં ઉગવાની સાથે જ એની આંખોમાં કંઈક આથમવાની શરૂઆત થઈ ચુકી હતી.

એ જેમ જેમ મોટો થતો જતો એમ એમ એના સુ-લક્ષણોને બઢી-ચઢીને લોકો સામે પેશ કરવામાં આવતા. 

હજુ તો એ ઊંધા પડીને ગુલાંટ ખાવાનો આનંદ લેવા માંગતો હતો ત્યાં તો એની આંગળી પકડીને ઝડપથી ચાલતો કરી નાખવાના પૂરજોશમાં પ્રયાસો થતા. 
(જમાનો બહુ ફાસ્ટ છે યુ નો?)

વધુ “ભેળ પુરી” પર…

 http://www.bhelpoori.com/2013/10/24/target/

Advertisements